“တစ္ေယာက္ တစ္ဝက္” (မိုးနီလြင္)

အမ်ိဳးသမီး၏ မ်က္ဝန္းမ်ားသည္ ေ႐ွ႕ေနစားပြဲမွာ ထိုင္ေနေသာ လူကို လွမ္းျမင္ၿပီး စူး႐ွစြာ က်ဥ္းေျမာင္းသြားသည္။

"ဘယ္လို လုပ္လိုက္တာလဲ ေ႐ွ႕ေနႀကီး"

ထို႔ေနာက္ စားပြဲေ႐ွ႕မွာ ထိုင္ေနေသာ ထိုအမ်ိဳးသားအား အမ်ိဳးသမီးက လံုးဝ မၾကည့္ေတာ့ဘဲ ေ႐ွ႕ေနႏွင့္သာ မ်က္လံုးခ်င္းဆိုင္၍ စကားေျပာသည္။

"ကြၽန္မ သူနဲ႔ စကားမေျပာခ်င္ဘူး၊ ေ႐ွ႕ေနႀကီးက တစ္ဆင့္ပဲ ညိႇႏိႈင္းမယ္လို႔ ေျပာထားတာ၊ ခု ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ"

ေ႐ွ႕ေနက အေျခအေနကို ထိန္းသိမ္းလိုဟန္ႏွင့္ ကမန္းကတန္း မတ္တတ္ထ ရပ္သည္။

"ခဏေလး ထိုင္ပါလား အစ္မႀကီး၊ အစ္မႀကီးတို႔ ကိစၥက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေျဖ႐ွင္းမွ ရမွာမို႔ပါ"

"အို...ကြၽန္မ သူနဲ႔ လံုးဝ စကားမေျပာႏိုင္ပါဘူး၊ ဒါဆို ကြၽန္မ အခု ျပန္မယ္"

ေ႐ွ႕ေနက ပ်ာပ်ာသလဲ ေျပးထြက္ကာ လက္ဆြဲေခၚေတာ့မယ့္ပံု ျဖစ္လာသည္။

"အဲဒီလို မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့ဗ်ာ၊ ဒီတစ္ခါ ညိႇႏိႈင္းရတဲ့ အေခါက္က ေနာက္ဆံုး ျဖစ္မွာပါ၊ ဒီတစ္ခါေလးပဲ စကားေျပာေပးပါ၊ ဒီလိုမွ မလုပ္ရင္ မျဖစ္ေတာ့လို႔ပါ၊ အစ္မႀကီးတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဘယ္သူမွ အေလွ်ာ့မေပးခ်င္ၾကဘဲ ပစၥည္းေတြ အားလံုး တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ ခြဲယူဖို႔ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ႏွစ္ျခမ္းခြဲလို႔ မရတဲ့ ပစၥည္းေတြ ရိွေသးတယ္ေလ၊ ၿပီးေတာ့ တခ်ိဳ႕ ပစၥည္းေတြက အစ္မႀကီးေရာ အစ္ကိုႀကီးကပါ လိုခ်င္ေနၾကတာ၊ ဘယ္လို လုပ္မလဲ"

အမ်ိဳးသမီး၏ မ်က္ႏွာသည္ ခုနကထက္ ပို၍ မာေက်ာေအးစက္သြားသည္။

"အဲ့ဒါ သူ သက္သက္မဲ့ ကပ္တာပဲ"

ေ႐ွ႕ေန၏ စားပြဲေဘးမွာ ထိုင္ေနသူ အမ်ိဳးသားႀကီးသည္ အဲ့ဒီစကားအေရာက္မွာေတာ့ ခါးကိုမတ္ၿပီး ဆတ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

အမ်ိဳးသားႀကီး၏ မ်က္ဝန္းထဲမွာ ထိန္းခ်ဳပ္ထားေသာ ေဒါသေတြကို ျမင္ရသည္။

"ငါ အေလွ်ာ့ေပးခဲ့ရေပါင္း မ်ားေနၿပီ၊ အခု မင္းေတာင္းတဲ့ ပစၥည္းတိုင္း ငါ မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ပါးစပ္က တစ္ေယာက္တစ္ဝက္လို႔ လူၾကားေကာင္းေအာင္ ဟစ္ေနၿပီး..."

"ကြၽန္မ ႐ွင္နဲ႔ စကားမေျပာခ်င္ဘူး၊ ေ႐ွ႕ေနနဲ႔ပဲ ေျပာမယ္"

တိခနဲ ျဖတ္ခ်လိုက္ေသာ အမ်ိဳးသမီး၏ စကားေၾကာင့္ အမ်ိဳးသား၏ မ်က္ႏွာမွာ အိုးတိုးအမ္းတမ္း ျဖစ္သြားသည္။

အမ်ိဳးသမီး လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားေသာ ပိုက္ဆံအိတ္ကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ေပြ႔ပိုက္ကာ ေ႐ွ႕ေန၏ စားပြဲဆီသို႔ ခပ္ဆိုင္းဆိုင္း လွမ္းသြားသည္။

ေ႐ွ႕ေန၏ မ်က္ႏွာမွာ အခုမွ စိတ္အနည္းငယ္ သက္သာရာ ရသြားပံုနဲ႔ စားပြဲမွာ ထိုင္ခ်လိုက္ပါသည္။

အမ်ိဳးသမီးကိုလည္း သူ႔စားပြဲေ႐ွ႕မွ ထိုင္ခံုတစ္လံုးမွာ ၫႊန္ျပ၍ ထိုင္ခိုင္းလိုက္သည္။

"ထိုင္ပါ၊ ထိုင္ပါ...အစ္မႀကီး၊ ကြၽန္ေတာ္ အဆင္ေျပေအာင္ ညိႇေပးပါ့မယ္"

အမ်ိဳးသမီးက ထိုင္ခံုကို အမ်ိဳးသားႀကီးနဲ႔ ေဝးတဲ့ေနရာဘက္ အနည္းငယ္ ေရႊ႕ထိုင္လိုက္တဲ့အျပင္ မ်က္ႏွာကိုလည္း အခန္းေထာင့္သို႔ တမင္တကာ ခပ္လႊဲလႊဲထားသည္။

"ကြၽန္မ အခ်ိန္မရဘူး ေ႐ွ႕ေနႀကီး၊ ျမန္ျမန္လုပ္ေပးပါ ေ႐ွ႕ေနႀကီး၊ သမီးက်ဴ႐ွင္ကို အျပန္ ဝင္ႀကိဳရဦးမယ္"

အမ်ိဳးသားက သူ႔လက္မွ နာရီကို သူ ငံု႔ၾကည့္သည္။ ၿပီးေတာ့ မ်က္ေမွာင္ ကုတ္သည္။

"သမီးႀကီးက ႏွစ္နာရီမွ က်ဴ႐ွင္ဆင္းမွာပဲ၊ အခု ဆယ့္ႏွစ္နာရီခြဲပဲ ရိွေသးတာ၊ ငါတို႔ ညိႇႏိႈင္းတာ တစ္နာရီခြဲ မၾကာပါဘူး"

အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚမွာ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္သြားဟန္ အထင္းသား ေပၚလာသည္။

အမ်ိဳးသားဘက္ကို လွည့္မၾကည့္ဘဲ ႏႈတ္ခမ္းကို တင္းတင္းေစ့ရင္း ခပ္မာမာ ျပန္ေျပာေလသည္။

"ကားေမာင္းဖို႔အခ်ိန္ နာရီဝက္ ခ်န္ထားမွ ရမယ္၊ ဒ႐ိုင္ဘာ ခြင့္ယူထားတယ္၊ ကြၽန္မကိုယ္တိုင္ သြားႀကိဳရမွာ၊ ညိႇႏိႈင္းဖို႔ တစ္နာရီပဲ အခ်ိန္ရမယ္ ေ႐ွ႕ေနႀကီး၊ အဲဒီအခ်ိန္ထဲမွာ ျပတ္ေအာင္ လုပ္ေပးပါ"

ေ႐ွ႕ေနက ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိတ္ျပရင္း ျပံဳးပါသည္။

"ဒါဆို ကြၽန္ေတာ္တို႔ စ လိုက္ၾကရေအာင္၊ တစ္ဝက္စီ ခြဲေပးလို႔မရတဲ့ ပစၥည္းစာရင္းကို ကြၽန္ေတာ္ ဖတ္ျပပါ့မယ္၊ တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ အၾကမ္းဖ်င္း ညိႇႏိႈင္းၿပီးသားပဲ၊ ဒါေပမဲ့ အခု အစ္မႀကီးတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဆံုတုန္း အတည္ျပဳလိုက္ၾကတာေပါ့"

ေ႐ွ႕ေနက လည္ေခ်ာင္းကို တစ္ခ်က္ ႐ွင္းသည္။

ၿပီးေတာ့ သူကိုင္ထားေသာ စာရြက္စာတမ္း တစ္ထပ္ႀကီးကို မ်က္မွန္ေလး အသာ ပင့္တင္ၾကည့္ရင္း စ ဖတ္သည္။

"ပထမဆံုး မေရႊ႕မေျပာင္းႏိုင္တဲ့ ပစၥည္းစာရင္းက စ ရေအာင္၊ ကေမာၻဇလမ္းက အစ္မႀကီး အခုေနတဲ့ တိုက္နဲ႔ျခံကို အစ္မႀကီး ယူမယ္၊ အစ္ကိုႀကီးက ေျမနီကုန္း ကြန္ဒိုတိုက္ခန္းကို ယူမယ္၊ ေပါက္ေစ်းအရ လိုတဲ့ေငြကို အစ္မႀကီးက ျပန္အမ္းေပးမယ္ေနာ္"

"အမ္းေပးမယ္"

အမ်ိဳးသမီး၏ ေလသံသည္ ေ႐ွ႕ေန၏ ႐ံုးခန္းထဲမွာ ေလးေအးစက္ ေလအတိုင္း ေအးစက္ေျခာက္ေသြ႔ေနသည္။

"ဆယ့္ေျခာက္လမ္းက အစ္ကိုႀကီးရဲ႕ ပြဲ႐ံုနဲ႔ တစ္ဆက္တည္း တိုက္ခန္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အစ္မႀကီးက လံုးဝ စိတ္မဝင္စားဘူးလို႔ ေျပာထားတယ္ေနာ္၊ ၿပီးေတာ့ ပြဲ႐ံုရဲ႕ ရင္းႏီွးလွည့္ပတ္ေငြေတြ..."

"အို...ကြၽန္မ စိတ္မဝင္စားဘူးလို႔ ေျပာၿပီးၿပီပဲ၊ ကြၽန္မရဲ႕ ပုဇြန္ေတာင္က အထူးကုေဆးခန္းနဲ႔ ေဆး႐ံုသံုး ပစၥည္းေတြကို သူ မထိရင္ ၿပီးတာပဲ၊ ဟိုတုန္းကတည္းက သူ႔ပြဲ႐ံုက ဝင္ေငြကို ကြၽန္မ မက္တာ မဟုတ္ဘူး၊ ကြၽန္မမွာ ကြၽန္မေဆးခန္း ရိွၿပီးသား"

"မင္းေဆးခန္းက ပစၥည္းတစ္ခုမွ ငါ မထိပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ငါ့ပြဲ႐ံုရဲ႕ လက္ရိွ ရင္းႏီွးေငြ တစ္ဝက္တိတိဟာ မင္းနဲ႔ ဆိုင္တယ္၊ ငါ ေပးခ်င္တယ္"

အမ်ိဳးသမီးသည္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ အျဖစ္ အမ်ိဳးသားကို နာနာၾကည္းၾကည္း စိုက္ၾကည့္လိုက္ေလသည္။

"မယူဘူး"

အမ်ိဳးသမီး၏ တိက်ျပတ္သားေသာ အေျဖစကား အဆံုးမွာ အမ်ိဳးသားႀကီး၏ မ်က္ဝန္းထဲတြင္ ေၾကကြဲရိပ္ ေသးေသးေလး မသိမသာ ထင္ဟပ္သြားပါသည္။

သို႔ေသာ္ အမ်ိဳးသား၏ ေမးေၾကာမ်ား ေထာင္ထလာၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေတြက ပိုမို တင္းေစ့သြားသည္။

"မင္းတစ္ေယာက္တည္းအတြက္ စဥ္းစားၿပီး ျငင္းမေနနဲ႔၊ သမီးနဲ႔ သားရဲ႕ ေ႐ွ႕ေရးအတြက္ ငါ ေပးေနတာ၊ မင္း ငါ့ေငြကို မကိုင္ခ်င္ရင္ ရတယ္၊ ဘဏ္မွာ သမီးနဲ႔ သားနာမည္နဲ႔ အပ္ထားေပးမယ္၊ ဒါကို မင္း လက္ခံရမယ္"

အမ်ိဳးသမီးက ဘာမွျပန္မေျဖဘဲ မ်က္ႏွာကို ေအာက္စိုက္၍ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ထားသည္။

ျငင္းဆန္သံ ထြက္မလာ၍ အမ်ိဳးသားႀကီးက ဆက္ဖတ္ပါဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳး ေ႐ွ႕ေနကို ေခါင္းတစ္ခ်က္ ဆတ္ျပသည္။

စာရင္းစာရြက္ေတြကို လွန္ေလွာလိုက္သံေတြ ထြက္ေပၚလာသည္။ ေ႐ွ႕ေနက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ေမာ့မၾကည့္ေတာ့ဘဲ စာရြက္ေတြကိုသာ ငံု႔ဖတ္လိုက္သည္။

"ဒါဆို ရန္ကုန္က အိမ္၊ ျခံ၊ ေျမေတြ အတြက္ ႐ွင္းသြားပါၿပီ၊ ေတာင္ႀကီးကအိမ္..."

ေ႐ွ႕ေနစကားကို ဒီတစ္ခါေတာ့ အမ်ိဳးသားႀကီးက က်ယ္ေလာင္စြာ ေအာ္ဟစ္ တားျမစ္လိုက္တာ ျဖစ္သည္။

"က်ဳပ္ မေပးႏိုင္ဘူး"

အမ်ိဳးသမီးက ဆတ္ခနဲ အမ်ိဳးသားအား လွည့္ၾကည့္ကာ ခ်က္ခ်င္း မ်က္ႏွာကို ျပန္လႊဲလိုက္သည္။ အမ်ိဳးသားကို မၾကည့္ဘဲ ေလသံကို ပံုမွန္ အေနအထားနဲ႔ တမင္ ထိန္းေျပာလိုက္သည္။

"အဲဒီ ေတာင္ႀကီးက အိမ္အတြက္ ကြၽန္မ ႐ွင့္ကို ေငြျပန္အမ္းမယ္လို႔ ေျပာၿပီးၿပီပဲ"

"ေငြ မလိုခ်င္ပါဘူး၊ အိမ္ပဲ လိုခ်င္တာ၊ ငါ မင္းကို ေငြျပန္အမ္းမယ္"

အမ်ိဳးသမီးသည္ စိတ္မ႐ွည္ေသာ အမူအရာႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္က က်စ္ခနဲ အသံျပဳ၏။

"သားနဲ႔သမီးက ေႏြရာသီဆို ေတာင္ႀကီး သြားရမွ ေက်နပ္တာ ႐ွင္သိတယ္၊ သူတို႔အတြက္ ကြၽန္မ ဒီအိမ္ကို ယူကိုယူရမယ္"

"သူတို႔အတြက္ ဒီ့ထက္ေကာင္းတဲ့ တိုက္နဲ႔ျခံကို ေတာင္ႀကီးမွာ ငါ ဝယ္ေပးမယ္၊ အဲဒီအိမ္ကိုေတာ့ ငါ လံုးဝ မေပးႏိုင္ဘူး၊ ဒါပဲ"

အခန္းထဲမွာ ႐ုတ္တရက္ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ သြားေလသည္။

ေ႐ွ႕ေနသည္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို နားမလည္ႏိုင္စြာ ေငးစိုက္ၾကည့္ေန၏။

ဒီ့ထက္ ေငြပမာဏ ပိုတန္ဖိုးရိွေသာ အိမ္ျခံေျမေတြကို ခြဲျခမ္းရာမွာ ဘာျပႆနာမွ မတက္ဘဲ ဒီေတာင္ႀကီးက အိမ္ေသးေသးေလး တစ္လံုးက်မွ ကပ္ဖဲ့ေနတာကို သူ နားမလည္။

သူကိုင္ထားေသာ ပိုင္ဆိုင္မႈ စာရင္းစာရြက္ထဲမွာ အဲဒီ ေတာင္ႀကီးက အိမ္ရဲ႕ ေျမအက်ယ္ဟာ ေပေျခာက္ဆယ္ ပတ္လည္ေလာက္ပဲရိွသည္။ တစ္ထပ္တိုက္ကေလး ျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႕အစြန္နားက်က် ရပ္ကြက္တစ္ခုမွာ တည္ရိွသည္။

ဒီလို သာမန္ ေႏြရာသီ တည္းခိုးစရာ အိမ္ေလးတစ္လံုးကို ဘာလို႔မ်ား သူတို႔ မက္ေနၾကပါလိမ့္။

ေ႐ွ႕ေနသည္ စကၠန္႔ေပါင္းမ်ားစြာ တိတ္ဆိတ္ေနၾကေသာ သူ႔ေ႐ွ႕က အမ်ိဳးသားနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။

အမ်ိဳးသားႀကီးသည္ အခန္းေထာင့္က စာအုပ္စာတမ္းေတြ တင္ထားေသာ စင္ေလးကို စိုက္ေငးေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ အမ်ိဳးသား၏ မ်က္လံုးမ်ားက အဲဒီအရာေတြကို ျမင္ေနပံု မရပါ။

အမ်ိဳးသမီးသည္ ေ႐ွ႕ေန၏ စားပြဲေပၚမွ ပန္းအိုးကေလးကို စိုက္ၾကည့္ေနျပန္သည္။

အခန္းထဲမွာ ေလေအးစက္၏ စက္လည္ပတ္သံက အဆူညံဆံုး ျဖစ္ေနသည္။

အမ်ိဳးသမီးက အလ်င္ဆံုး ေခါင္းေမာ့လာသည္။

တိတ္ဆိတ္မႈကို သူမအသံ အက္ကြဲကြဲက ၿဖိဳခြင္းေပးလိုက္၏။

"အဲဒီအိမ္ကို ကြၽန္မ မယူေတာ့ဘူး"

ေ႐ွ႕ေနက စိတ္က်ဥ္းက်ပ္ေနရာမွ လြတ္ေျမာက္သြားလို႔ သက္ျပင္းခ်ရန္ ျပင္ေနဆဲ...။

"ဒါေပမဲ့ ႐ွင္လည္း မယူရဘူး၊ အဲ့ဒီအိမ္ကို ေရာင္းမယ္၊ ၿပီးရင္ ေငြကို တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ ခြဲယူမယ္"

"မင္း...ဘာျဖစ္ေနတာလဲ"

အမ်ိဳးသားႀကီး၏ အသံက ေဒါသႏွင့္ က်ယ္ေလာင္ေအာ႐ွေနေလသည္။

ေ႐ွ႕ေနသည္ သူတို႔ႏွစ္ဦးကို ဘယ္လို ေစ့စပ္ညိႇႏိႈင္းေပးရမလဲ မသိေတာ့ေခ်။

အမ်ိဳးသားက အမ်ိဳးသမီးဘက္ လွည့္၍ ခက္ထန္စြာ စိုက္ၾကည့္သည္။ ၿပီးေတာ့ ေျပာသည္။

"အဲ့ဒီအိမ္ကို လံုးဝ မေရာင္းႏိုင္ဘူး၊ ေပးလည္း မေပးႏိုင္ဘူး၊ မင္း ဘာလုပ္ခ်င္လဲ"

အမ်ိဳးသမီး၏ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေကာက္က်စ္ေသာ အျပံဳးေလးတစ္ခု ပြင့္လာသည္။

ေအးစက္႐ွတေသာ ေလသံျဖင့္ သူမ ျပန္ေျဖသည္။

"ဒါဆို...ဒီအိမ္ရဲ႕ ကြၽန္မ ပိုင္ဆိုင္မႈ တစ္ဝက္တန္ဖိုးအျဖစ္ ႐ွင္ ကြၽန္မကို တစ္ခု ျပန္ေပးရမယ္"

"ဘာေပးရမလဲ၊ ေျပာ...ရတယ္၊ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေပးမယ္"

"အဲဒီျခံေထာင့္က ထင္း႐ွဴးပင္ကို ခုတ္ပစ္လိုက္ပါ"

ေ႐ွ႕ေန၏ အခန္းသည္ ခုနတုန္းကလိုပင္ ျပန္လည္ တိတ္ဆိတ္သြားျပန္ေလသည္။

လူသား သံုးေယာက္စလံုး၏ အသက္႐ွဴသံေတြ ပို၍ ျပင္းထန္စြာ က်ယ္ေလာင္လာသေယာင္ ထင္ရသည္။

အမ်ိဳးသားႀကီးဆီမွ မသဲကြဲေသာ ေရရြတ္ ညည္းတြားသံတစ္ခု ၾကားရေသာ္လည္း အဓိပၸါယ္ မပီသေခ်။

အမ်ိဳးသမီးက ျပတ္သားစြာ ထပ္ေျပာသည္။

"ထင္း႐ွဴးပင္ကို ခုတ္မေပးဘူး ဆိုရင္..."

"ခုတ္ေပးမယ္"

အမ်ိဳးသားႀကီးက ခပ္ေလွာင္ေလွာင္ အျပံဳးတစ္ခုႏွင့္ လိုက္ေလ်ာေပးမည့္ စကားကို ေျပာ၏။

"အဲဒီ သစ္ပင္ေပၚမွာ မင္း ေရးထြင္းခဲ့တဲ့ စာကို ငါ ျပန္ျမင္ေနမွာ မင္း မလိုခ်င္ေတာ့လို႔ မဟုတ္လား၊ စိတ္ခ်၊ သစ္ပင္ကို အရင္းက စၿပီး ခုတ္လွဲေပးမယ္၊ ဒါေပမဲ့ စကားတစ္ခြန္းေတာ့ ငါေျပာလိုက္ဦးမယ္၊ မင္း ျမဲျမဲမွတ္ထားစမ္းပါ"

အမ်ိဳးသား၏ အသံသည္ တိုးတိမ္သြားေပမယ့္ ၾကည္လင္ျပတ္သားေသးသည္။

"ဒီ့ထက္ နက္႐ႈိင္းတဲ့ ေနရာမွာ ေရးထြင္းခဲ့တဲ့ စကားလံုးေတြကို မင္း ဘယ္ေတာ့မွ ခုတ္လွဲပစ္လို႔ မရဘူး"

အမ်ိဳးသမီး၏ မ်က္ဝန္းမ်ားသည္ တည္ၿငိမ္ေနရာမွ လႈပ္ခတ္ေရြ႕လ်ားသြားသည္။

အမ်ိဳးသမီး၏ လက္ေခ်ာင္းမ်ားက သူမရဲ႕ သားေရပိုက္ဆံအိတ္အား ဆုပ္နယ္ေျခမြေနတာ ေ႐ွ႕ေနက ေတြ႔ေသာ္လည္း မျမင္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနလိုက္သည္။

ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေနမႈက အခ်ိန္ေတြကို တတိတိ တိုက္စားေနၿပီမို႔ ေ႐ွ႕ေနက စိတ္မ႐ွည္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ျဖတ္ေျပာလိုက္ေလသည္။

"ပစၥည္းစာရင္းကို ကြၽန္ေတာ္ ဆက္ဖတ္လို႔ ရၿပီလား ခင္ဗ်ာ"

အမ်ိဳးသမီးက မ်က္ႏွာ ခပ္ပ်က္ပ်က္ႏွင့္ က်ယ္ေလာင္စြာ အေျဖေပးသည္။

"ရၿပီ"

ေ႐ွ႕ေနက ကိုင္ထားေသာ စာရြက္ေတြကို အသံျမည္တဲ့အထိ လွန္ေလွာလိုက္သည္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အမ်ိဳးသမီးက စူးစူး႐ွ႐ွ ထ ေအာ္သည္။

"ခဏေနဦး"

ေ႐ွ႕ေနက သူမကို ေၾကာင္စီစီႏွင့္ ေမာ့ၾကည့္သည္။ အမ်ိဳးသားႀကီးကလည္း အမ်ိဳးသမီးကို စိတ္တိုလာပံုႏွင့္ ခပ္မာမာ စိုက္ၾကည့္လိုက္၏။

အမ်ိဳးသမီးက ဘယ္သူ႔ကိုမွ ျပန္မၾကည့္ဘဲ မ်က္လံုးကို ေအာက္စိုက္ရင္း ေျပာသည္။

"အဲ့ဒီ ေတာင္ႀကီးအိမ္ အဝတ္ဗီ႐ိုထဲက သူ႔ရဲ႕ ေခါင္းစြပ္ဆြယ္တာ မီးခိုးေရာင္ကို ျပန္ေပးပါ၊ ကြၽန္မ ျပန္လိုခ်င္တယ္"

"ဗ်ာ..."

ေ႐ွ႕ေနရဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြ ဝိုင္းစက္စြာ ပြင့္ဟသြားသည္။

အမ်ိဳးသားႀကီးအား ေ႐ွ႕ေနက စပ္စု စံုစမ္းလိုဟန္ႏွင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

အမ်ိဳးသားက မ်က္ေမွာင္မ်ားၾကဳတ္လ်က္ စဥ္းစားေနသည္။

"ဒီဆြယ္တာက ငါ့အက်ႌပဲ၊ မင္းနဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး"

"ဒါေပမဲ့..."

အမ်ိဳးသမီးသည္ ေဒါသကို မ်ိဳခ်ေနရသည့္ ဟန္ပန္မ်ိဳးႏွင့္ သက္ျပင္းကို ခပ္ေလးေလး ႐ႈိက္လိုက္၏။

"ဒါေပမဲ့ ဒီသိုးေမြးအက်ႌကို ကြၽန္မ လက္ေတြနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ ထိုးထားတာ၊ ကြၽန္မပဲ ပိုင္တယ္၊ ကြၽန္မကို ျပန္ေပးပါ"

"ငါ့ကို ေပးၿပီးသား ပစၥည္းကို ဘာလို႔ ျပန္ေတာင္းေနရတာလဲ"

"ကြၽန္မလက္နဲ႔ ထိေတြ႔ခဲ့ဖူးတဲ့ အရာဝတၳဳ မွန္သမွ် ႐ွင့္ဆီမွာ မရိွေစရဘူး"

အမ်ိဳးသားႀကီးက ဟက္ခနဲ ခပ္မဲ့မဲ့ ရယ္ခ်လိုက္သည္။

သူ႔ရဲ႕ လက္ဖဝါးကို သူ ေထာင္၍ စိုက္ၾကည့္ေနေသးသည္။ သူ႔မ်က္လံုးေတြက တျဖည္းျဖည္း မိႈင္းမႈန္လာခဲ့သည္။

ထို႔ေနာက္ တစ္ကိုယ္တည္း ေရရြတ္လိုက္တဲ့ ပံုစံနဲ႔ စကားတိုးတိုး စ ေျပာသည္။

"ဒီလက္ညိႇဳးေပၚမွာ ႏို႔ဆီဘူးေဖာက္ရင္း ႐ွသြားတဲ့ ဒဏ္ရာကို မင္း ေဆးထည့္ ပတ္တီးစည္းေပးခဲ့တဲ့ အမာရြတ္ ေသးေသးေလး က်န္ေနေသးတယ္"

ေ႐ွ႕ေနသည္ ဘာစကား ဆက္ေျပာရမွန္း မသိေတာ့ေခ်။

အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ေ႐ွ႕ေနက မဝံ့မရဲ ခိုးၾကည့္မိလိုက္ေသးသည္။ အမ်ိဳးသမီးက အခန္းမွာ ကာထားေသာ ခန္းဆီးလိုက္ကာစကို ေမာ့ေငးေနဟန္ ေဆာင္ထားသည္။

စကၠန္႔ပိုင္းမွ် အၾကာမွာ အမ်ိဳးသားဆီက စကားသံကို ထပ္ၾကားရသည္။

"အင္းေပါ့ေလ၊ အမာရြတ္ေတြကေတာ့ နည္းနည္းပါးပါး က်န္ခဲ့မွာေပါ့၊ ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္လို႔မွ မရဘဲ"

ေ႐ွ႕ေနက သိသိသာသာ ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ ဝင္ဟန္႔ပစ္လိုက္သည္။

"မေရႊ႕ေျပာင္းႏိုင္တဲ့ ပစၥည္းစာရင္းကေတာ့ ဒါ အကုန္ပါပဲ၊ ေရႊ႕ေျပာင္းႏိုင္တဲ့ ပစၥည္းေတြထဲကမွ ကားႏွစ္စီးစလံုးကို အစ္မႀကီးက ယူမယ္၊ အစ္ကိုႀကီးကို ေငြျပန္အမ္းမယ္ေနာ္"

"အမ္းမွာပါ"

"အစ္မႀကီးက အစ္ကိုႀကီး ဝယ္ေပးထားတဲ့ လက္ဝတ္လက္စားေတြကို အကုန္ျပန္ေပးမယ္ ေျပာထားတယ္၊ စာရင္းအရေတာ့ ေရႊခ်ည္း သက္သက္ အေလးခ်ိန္..."

"အေသးစိတ္ ျပန္ေျပာေနဖို႔ မလိုဘူး ေ႐ွ႕ေနႀကီး၊ ကြၽန္မ အခ်ိန္မရဘူး၊ တန္ဖိုး ေနာက္မွ တြက္ပါ၊ အဓိက က..."

အမ်ိဳးသမီးသည္ သူမ၏ ခင္ပြန္းေဟာင္းဘက္ လွည့္ကာ ခပ္တည္တည္ စိုက္ၾကည့္၍ ေမးလိုက္သည္။

"ကြၽန္မဆီက ႐ွင္ လိုခ်င္တာ ဘာရိွေသးလဲ၊ အခု တစ္ခါတည္း ေျပာပါ"

"သားနဲ႔ သမီး"

"ဘာ..."

အမ်ိဳးသမီး၏ မ်က္ဝန္းမ်ား မီးေတာက္သြားသလို ထင္ရသည္။

ထို႔ေနာက္ အမ်ိဳးသားႀကီးထံမွ အၾကည့္ကို ခ်ာခနဲ ႐ုတ္သိမ္းလိုက္သည္။

"ဒီအခ်ိန္ဟာ အေျပာင္အျပက္ ေျပာရမယ့္အခ်ိန္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ႐ွင္ သိသင့္တယ္"

"ကိုယ္က ရင္ထဲမွာ ရိွတဲ့အတိုင္း ေျဖတာပဲ၊ မင္းက ဘာလိုခ်င္ေသးလဲ ဆိုလို႔"

"ကြၽန္မတို႔ သားသမီးေတြ အုပ္ထိန္းခြင့္ကို အေက်အလည္ ေဆြးေႏြးၿပီးၿပီလို႔ ထင္္တယ္၊ ဒီကိစၥကို ဘာမွ ထပ္ေျပာစရာအေၾကာင္း မရိွေတာ့ဘူး"

"တစ္ေယာက္ေတာင္ မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူးလား"

"ဘယ္တရားရံုးမွာျဖစ္ျဖစ္ ေဖာက္ျပန္တဲ့ မိဘဘက္က အုပ္ထိန္းခြင့္ မရိွလို႔ ဆံုးျဖတ္မွာပဲ၊ ႐ွင္ ေစာဒက တက္ခ်င္ေသးလား"

အမ်ိဳးသားသည္ ႏႈတ္ခမ္းကို ခပ္တင္းတင္း ေစ့ရင္း သူ႔ကိုယ္သူ အားတင္းလိုက္ပံု ရသည္။

"နားလည္ေအာင္ ႐ွင္းျပရင္ သူတို႔ ကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္လိမ့္မယ္လို႔ ကိုယ္ယံုၾကည္တယ္၊ မင္း ခြင့္မလႊတ္တာကို ကိုယ္ ဂ႐ုမစိုက္ဘူး"

အမ်ိဳးသမီးက ျပတ္သားစြာ ေခါင္းကို ခပ္ျဖည္းျဖည္း ခါလိုက္သည္။

"အမွားေတြကို လြယ္လြယ္က်ဴးလြန္ၿပီး လြယ္လြယ္ေတာင္းပန္ရင္ ၿပီးစတမ္း ဆိုတဲ့ အက်င့္မ်ိဳးေတြ ကြၽန္မ သားသမီးေတြကို ကူးစက္မွာစိုးတယ္၊ အမွားတိုင္းအတြက္ အျပစ္ဒဏ္ဆိုတာ ရိွသင့္တယ္၊ ႐ွင္ သူတို႔ကလြဲၿပီး က်န္တာ ကြၽန္မဆီက ေတာင္းပါ"

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အၾကားမွာ ေ႐ွ႕ေနက သက္ျပင္းကို ခိုးခ်လိုက္သည္။

အမ်ိဳးသားႀကီးရဲ႕ မ်က္ဝန္းေတြသည္ ေနာင္တေတြကို ထင္႐ွားစြာ ေဖာ္ျပေနသည္။ သို႔ေသာ္ အဲဒီေနာင္တေတြကို ဖ်တ္ခနဲ သူ ဖံုးအုပ္ကာကြယ္လိုက္ျပန္သည္။

အမ်ိဳးသားေရာ၊ အမ်ိဳးသမီးေရာဆီက ၾကမ္း႐ွသည့္ မာနေတြရဲ႕ စိမ္းသက္သက္ ရနံ႔ကို ေ႐ွ႕ေနႀကီး ႐ွဴ႐ိႈက္လိုက္ရသည္။

အမ်ိဳးသားႀကီးသည္ ခုနကတည္းက စဥ္းစားထားခဲ့ပံုရေသာ ပစၥည္းတစ္ခုကို စတင္ ထုတ္ေတာင္းသည္။

"မင္းအိမ္ ဧည့္ခန္းထဲက စာအုပ္စင္ ဒုတိယဆင့္မွာရိွတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ငါ လိုခ်င္တယ္"

ေ႐ွ႕ေနေရာ အမ်ိဳးသမီးပါ မ်က္ေမွာင္ေတြ ၾကဳတ္သြားၾကသည္။

ေ႐ွ႕ေနက အမ်ိဳးသမီးအစား ဝင္ေမးေပးလိုက္သည္။

"ဘာစာအုပ္လဲဆိုတာ အစ္ကိုႀကီး၊ တိတိက်က် ေျပာျပလို႔ ရမလား"

"ရတယ္"

အမ်ိဳးသားႀကီးသည္ သူ၏ ဇနီးေဟာင္း မ်က္ႏွာကို ကြက္ခနဲ တစ္ခ်က္ လွမ္းၾကည့္သည္။

"တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ေရးတဲ့ "စိမ္းေနဦးမည့္ ကြၽန္ေတာ့္ေျမ" ဆိုတဲ့ စာအုပ္ပါ"

အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာဟာ ယခုတစ္ႀကိမ္မွာ ပို၍ ဆိုးဆိုးရြားရြား ပ်က္ယြင္းသြားသည္။

ေ႐ွ႕ေနကေတာ့ ပေဟဠိ ျဖစ္ေနဆဲ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အမူအရာေတြကို နားမလည္ႏိုင္စြာ အကဲခတ္ ၾကည့္ေနရသည္။

ဒီစာအုပ္က ဘာမ်ား အေရးပါလို႔လဲဟု ေတြးေနမိေသးသည္။ သို႔ေပမဲ့ ယဥ္ေက်းမႈအရ သူ မေမးသင့္ေၾကာင္း သိပါသည္။

အမ်ိဳးသမီးက မ်က္ႏွာကို ခ်က္ခ်င္း ျပင္ဆင္လိုက္ကာ တမင္ ေအးစက္စက္ ျပန္ေျပာလိုက္မွန္း ေ႐ွ႕ေနႀကီး ရိပ္မိလိုက္သည္။

"အဲဒီ ဝတၳဳစာအုပ္ မရိွေတာ့ဘူး၊ သမီးက သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ငွါးလိုက္တာ ေပ်ာက္ကုန္ၿပီလို႔ ေျပာတယ္"

"မျဖစ္ႏိုင္ဘူး"

အမ်ိဳးသားႀကီးရဲ႕ အသံက သိပ္ကို ေသခ်ာျပတ္သားလြန္း ေနေလသည္။

"တျခားစာအုပ္ေတြ ငွါးခ်င္ ငွါးမယ္၊ ဒီစာအုပ္ကို သမီး ဘယ္ေတာ့မွ ငွါးမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ငါ ေျပာထားတယ္"

အမ်ိဳးသမီးသည္ သူမ လိမ္ေျပာလိုက္မိတာအတြက္ ႐ွက္ရြံ႕သြားတဲ့ ပံုစံနဲ႔ ေခါင္းငံု႔ထားသည္။

အမ်ိဳးသားႀကီးက နက္႐ိႈင္းေသာ အျပံဳးတစ္ခုကို ခပ္ဖြဖြ ျပံဳးလိုက္၏။

"ငါ ငွက္ဖ်ားနဲ႔ ေဆး႐ံုတက္တုန္းက မင္း ငါ့ကို ေဆး႐ံုေပၚမွာ လာေစာင့္ရင္း တစ္အုပ္လံုး ဖတ္ျပခဲ့လို႔ ဒီစာအုပ္ကို ငါ အမွတ္တရ သိမ္းထားမွန္း သမီး သိပါတယ္၊ သူ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ငွါးမွာ မဟုတ္ဘူး"

အမ်ိဳးသားရဲ႕ အသံေတြသည္ ႐ုတ္တရက္ သိသာလြန္းစြာ တုန္ယင္လာပါသည္။

"အဲဒီစာအုပ္ကို ေပးဖို႔ မင္း မျငင္းပါနဲ႔၊ ငါ့ကို သားသမီးေတြအစား ဒီစာအုပ္ကေလး ျပန္ေပးပါ"

ေ႐ွ႕ေနသည္ ဘာမွ ဝင္မေျပာရဲေခ်။ စိတ္ထဲကေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ကေလးကို ေပးလိုက္ဖို႔ အမ်ိဳးသမီးအား တိုက္တြန္းခ်င္ေနသည္။

အမ်ိဳးသမီးက မ်က္ေတာင္ေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ ခတ္ေနသည္။ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေတြကိုလည္း ဖိကိုက္ေနမွန္း ေ႐ွ႕ေနက တစ္ခ်က္ ေဝ့ၾကည့္လိုက္ရံုနဲ႔ ေတြ႔သြားသည္။

စိတ္လႈပ္႐ွားေနပံုရေသာ အမ်ိဳးသားႀကီးမွာလည္း အသံေတြ ျပန္လည္ တည္ၿငိမ္သြားၿပီးမွ စကားတစ္ခြန္း ထပ္ေျပာသည္။

"မင္းမွာ ဖတ္စရာစာအုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရိွပါတယ္၊ ငါ့ကို ဒီတစ္အုပ္ေတာ့ ေပးပါလို႔ ေတာင္းပန္ပါရေစ၊ အဲဒါ...ငါ့အတြက္..."

အမ်ိဳးသား၏ စကားကို အမ်ိဳးသမီးက ႐ုတ္တရက္ ျဖတ္ေျပာလိုက္သည္။

"ကြၽန္မကို ႐ွင္ တစ္ခု ျပန္ေပးပါ"

"ဘာလဲ"

"ဆယ့္ေျခာက္လမ္းအိမ္က ႐ွင္ ယူသြားတဲ့ စက္ဘီး"

ေ႐ွ႕ေနသည္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ေနသည္။

ဒီလို ပစၥည္းမ်ိဳးေတြကို ခြဲျခမ္းေဝမွ်ယူဖို႔အတြက္ ေ႐ွ႕ေနတစ္ေယာက္ ငွါးရမ္းဖို႔ လိုသလား။ သူ မသိေခ်။

အမ်ိဳးသားႀကီးက ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားေနျပန္သည္။

"ဟို...ရေလးစက္ဘီးကို ေျပာတာလား"

"ဟုတ္တယ္"

"ဘာလုပ္ဖို႔လဲ၊ စက္ဘီးက စီးလို႔ေတာင္ မရေတာ့ဘူး၊ ပြဲ႐ံုက အလုပ္သမားေတြ..."

"႐ွင္...ဘာမွ ျပန္မေမးပါနဲ႔၊ အဲဒီ စက္ဘီးကိုပဲ လိုခ်င္တယ္"

အမ်ိဳးသားႀကီးသည္ အမ်ိဳးသမီးအား အနက္႐ိႈင္းဆံုးအထိ ထြင္းေဖာက္ၾကည့္သလိုမ်ိဳး စူးစိုက္ၾကည့္လိုက္၏။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အၾကားမွာ အုတ္နံရံတစ္ခု ျခားထားျခင္းကို မေက်မနပ္ စိုက္ၾကည့္လိုက္သလို ပံုစံမ်ိဳး။

"အဲဒီစက္ဘီးကို ဘယ္သူ ေတာင္းခိုင္းလဲ"

တိတ္ဆိတ္လြန္းေသာ ထိုအခန္းထဲမွာ အမ်ိဳးသားႀကီး၏ အသံ ဟိန္း၍ ထြက္လာသည္။

"သားလား...သမီးလား"

အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္သည္ ဆတ္ခနဲ လႈပ္႐ွားသြားသျဖင့္ ခ်က္ခ်င္း ရန္ျပန္ေတြ႔လိုက္မလားဟု ေ႐ွ႕ေနက ထင္သြားမိေသးသည္။

သို႔ေသာ္ မဟုတ္ေခ်။

အိခနဲ အသံေလး ႐ုတ္တရက္ ထြက္ေပၚလာကာ သူမ ငိုခ်လိုက္ေလသည္။

အခန္းထဲရိွ ေယာက်္ားႏွစ္ဦးစလံုးသည္ လံုးဝ မထင္မွတ္ထားသည့္ အျဖစ္ေၾကာင့္ အံ့ၾသမွင္တက္စြာ ေငးေၾကာင္သြားၾကသည္။

အခန္းထဲ စ ဝင္လာစဥ္က မာေက်ာတည္ၿငိမ္လြန္းသည့္ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ ပံုစံေၾကာင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦးစလံုး အေနေတာင္ က်ံဳ႕ခဲ့ၾကေသးသည္။

ယခုေတာ့ ေ႐ွ႕ေနႀကီးရဲ႕ ေ႐ွ႕ေမွာက္မွာတင္ ဟန္ေလးဘာေလးေတာင္ မေဆာင္ႏိုင္ဘဲ မ်က္ရည္ေတြ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ က်ဆင္းလာေနတာ ခုနက မိန္းမမွ ဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ေတာင္ သံသယျဖစ္စရာ ေကာင္းေနသည္။

အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ ႐ိႈက္သံသည္ ဗလံုးဗေထြး ျဖစ္ေနသည္။

သူမ တစ္ခုခုကိုေျပာဖို႔ ႀကိဳးစားေနပံုရသည္။ သို႔ေသာ္ သူမ ႏႈတ္ခမ္းက စကားလံုးမ်ား ထြက္က်မလာဘဲ ငိုသံမ်ားသာ ထပ္ထြက္လာျပန္သည္။

သူမကို ေ႐ွ႕ေနေရာ အမ်ိဳးသားႀကီးကပါ ေငးစိုက္ၾကည့္ေန႐ံုပဲ တတ္ႏိုင္ေတာ့သည္။

သူမက ႏႈတ္ခမ္းကို လက္ဖဝါးျဖင့္အုပ္ကာ ဝမ္းပန္းတနည္း ငိုေႂကြးေနခဲ့သည္။

ခဏၾကာေတာ့ သူမ စိတ္ကို ထိန္းႏိုင္သြားပံု ေပၚပါသည္။

ငိုသံမ်ား က်ဲပါးသြားသည္။

ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ သူမ တစ္ခ်က္႐ိႈက္လိုက္ၿပီး စကား စ ေျပာသည္။

"အဲဒီ စက္ဘီးက..."

အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ အသံက အက္ကြဲ၍ ဆို႔နင့္ေနသည္။

"သား...သားက...ေတာင္းခိုင္းတာ"

ေ႐ွ႕ေနက အမ်ိဳးသားႀကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာကုိ ဖ်တ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္မိလိုက္သည္။

အမ်ိဳးသားႀကီးက ေက်နပ္စြာ ျပံဳးေန၍ ေ႐ွ႕ေနခမ်ာ အနည္းငယ္ေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာ သြားရသည္။

အမ်ိဳးသားက ၾကမ္းျပင္ကို ေငးေၾကာင္ၾကည့္ေနရင္း ထိုစကားကို ေျပာျပသည္။

"ထင္သားပဲ"

အမ်ိဳးသားႀကီး၏ အသံသည္ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ တည္ၿငိမ္ေနခဲ့သည္။

"အဲဒီ စက္ဘီးကို သား ကိုးႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔တုန္းက ငါ ဝယ္ေပးခဲ့တာေလ၊ ၿပီးေတာ့ ငါ...ငါကိုယ္တိုင္"

ေ႐ွ႕ေနႀကီး အခုမွ အေနရ အထိုင္ရ ခက္သြားပါသည္။

အမ်ိဳးသားရဲ႕ အသံက နစ္ဝင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားရင္း မ်က္လံုးေတြမွာ မ်က္ရည္ေတြ ျပည့္ႏွက္ အိုင္ထြန္းလာတာကို သူ ေတြ႔လိုက္ရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

"ငါကိုယ္တိုင္ သူ႔ကို စက္ဘီးစီး သင္ေပးခဲ့တာ၊ ဒီစက္ဘီးနဲ႔ပဲေပါ့၊ ခဏခဏ သူ လဲက်ခဲ့တာေလ"

အမ်ိဳးသားႀကီးသည္ အသံမထြက္ေအာင္ က်ိတ္ငိုေနသည္။

ေ႐ွ႕ေနသည္ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္မႈေၾကာင့္ သူကိုင္ထားေသာ စာရြက္ေတြကို စုထပ္လိုက္၊ ျဖန္႔ၾကည့္လိုက္ လုပ္ေနသည္။

"အခုေတာ့ သားက စက္ဘီးေကာင္းေကာင္း စီးတတ္သြားပါၿပီ၊ ၿပိဳင္ဘီးေတာင္ စီးေနၿပီ မဟုတ္လား၊ ဒါေတာင္ သူက ဒီစက္ဘီးေဟာင္းေလးကို အေဖ့ဆီက ေတာင္းခိုင္းေသးသတဲ့လား"

အမ်ိဳးသားႀကီး၏ အသံသည္ စိတ္ထိခိုက္ဖြယ္ရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေႂကြေနသည္။

"ကြၽန္မ ဒီေန႔ ဆက္ၿပီး မညိႇႏိႈင္းႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ကြၽန္မ ေနမေကာင္းဘူး၊ ကြၽန္မကို ျပန္ခြင့္ျပဳပါ"

အမ်ိဳးသမီးက ႐ုတ္တရက္ မတ္တတ္ထရပ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ သူတို႔ လႈပ္လႈပ္႐ွား႐ွား ျဖစ္သြားၾကေလသည္။

အမ်ိဳးသမီးက ရပ္ေနရင္း ညာဘက္သို႔ ဒူးၫႊတ္ ယိုင္နဲ႔သြားရာ ဝုန္းခနဲ အမ်ိဳးသားႀကီးက ေျပးတြဲသည္။

အမ်ိဳးသမီးက လက္ကို ေဆာင့္႐ုန္းလိုက္သည္။

"ရတယ္၊ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး"

သို႔ေသာ္ အမ်ိဳးသမီး၏ မ်က္ႏွာမွာ ေဝဒနာတစ္ခုကို ခံစားေနရပံု အထင္းသား ေပၚေနသည္။

အမ်ိဳးသားႀကီးက အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ငံု႔ၾကည့္ရင္း ခပ္တိုးတိုး ေျပာလိုက္သည္။

"ဘာလို႔ အဲဒီေလာက္ ငိုခ်လိုက္တာလဲ၊ မင္းက ငိုရင္ ေသြးတိုးတတ္တယ္ေလ၊ ကားေမာင္းျပန္လို႔ ရပါ့မလား၊ ငါ..."

"မလိုဘူး"

အမ်ိဳးသမီး အသံက အခန္းထဲ ဝင္လာခါစအတိုင္း ျပန္လည္ မာေက်ာသြားသည္။

ဒါေပမဲ့ အမ်ိဳးသားကို မၾကည့္ဘဲ သူမက ထပ္ေျပာလိုက္သည္။

"သမီးကို သြားႀကိဳၿပီး အိမ္ကို ျပန္ပို႔ေပးပါ၊ သမီးက..."

"သမီး က်ဴ႐ွင္ေနရာ ငါ သိပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ မင္းတို႔အိမ္မွာ ကားေတြအကုန္လံုး ထားခဲ့တာေလ၊ ငါ ကားမဝယ္ရေသးဘူး၊ ေစ်းဆိုင္ထားတုန္း၊ အခု ဒီကို တကၠစီနဲ႔ လာတာ"

ေအးစက္တင္းမာေနေသာ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ မ်က္လံုးမ်ား ႐ုတ္တရက္ ေျပေပ်ာ့သြားသလို ထင္ရသည္။ အမ်ိဳးသားက သူမကို ထပ္ေျပာသည္။

"ဒါေပမ့ဲ ဒီလိုလုပ္ေလ၊ မင္းကားနဲ႔ ငါ မင္းကို အလ်င္ အိမ္ျပန္ပို႔ေပးမယ္၊ ၿပီးေတာ့မွ သမီးကို ငါ ဒီကားနဲ႔ သြားႀကိဳေပးပါ့မယ္၊ ျဖစ္မလား"

အမ်ိဳးသမီးက ဘာစကားမွ ျပန္မေျပာဘဲ ခ်ာခနဲ လွည့္ထြက္သြား၍ အမ်ိဳးသားႀကီးမွာ ေနရာတြင္ပင္ ရပ္၍ ေငးေၾကာင္က်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္။

ေ႐ွ႕ေနမွာ သူႏွင့္ဆိုင္ေသာ ကိစၥ မဟုတ္သျဖင့္ ဝင္ေျပာရ ခက္ေနသည္။

အမ်ိဳးသမီးက ေ႐ွ႕ေန၏ အခန္းေပါက္ဝ အေရာက္မွာ ေနာက္သို႔ ဆတ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္သည္။

"အဲ့ဒီစားပြဲေပၚမွာ ကားေသာ့ က်န္ခဲ့တယ္ေလ၊ ယူၿပီး လိုက္လာပါလား၊ ႐ွင္က ဘာရပ္လုပ္ေနေသးတာလဲ"

အမ်ိဳးသားရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ လွစ္ခနဲ အျပံဳးေသးေသးေလးတစ္ခု ေပၚလာခဲ့သည္။

သူမ ေျပာသည့္အတိုင္း သူက ကားေသာ့ကို ခြၽင္ခနဲ ျမည္ေအာင္ ေကာင္ယူၿပီး ေနာက္က ေျပးလိုက္သြားေလသည္။ ေ႐ွ႕ေနကို ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ ဘယ္သူမွ သတိမရခဲ့ၾကပါ။

အခန္းထဲက သူတို႔ ထြက္သြားၾကေတာ့ အခန္းေလးသည္ အထီးက်န္စြာ တိတ္ဆိတ္႐ွင္းလင္းသြားေတာ့သည္။

ေ႐ွ႕ေနမွာလည္း သူ႔လက္ထဲက ပိုင္ဆိုင္မႈ စာရင္းစာရြက္ေတြ တစ္ထပ္ႀကီးကို စိုက္ေငးၾကည့္ရင္း ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။

ပစၥည္းေတြကို တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ ခြဲေဝေပးဖို႔ ကိစၥမွာ သူတို႔ သူ႔ကို လိုအပ္ဦးမည္လား။

သူ...မေျပာတတ္ပါ။

မိုးနီလြင္
ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္း၊ ဇြန္ ၂ဝဝ၃